ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΠΛΟΚ

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Ophrys helenae

Υμηττός 27/03/2014

Η Οφρύς της Ελένης (Ophrys helenae Renz, 1928) είναι ενδημική Ελλάδας και Αλβανίας. Η κύρια εξάπλωσή της είναι στην στην Βορειοδυτική Ελλάδα, με κέντρο την Ήπειρο. Περιγράφτηκε από την Κέρκυρα
Εύρωστο φυτό, με ύψος έως 40 εκατοστά. Ταξιανθία με 2-8 άνθη.
Βιότοπος: θαμνότοποι, λιβάδια και ξέφωτα δασών σε ηλιόλουστες ή ημισκιερές θέσεις, μέχρι τα 1000 μέτρα.
Άνθος: Χείλος με κερασί χρώμα και χωρίς θυρεό. Σέπαλα ανοιχτοπράσινα, συχνά με ρόδινες αποχρώσεις. Πέταλα επιμήκη με κυματοειδείς άκρες.
Άνθιση: Απρίλιος - Μάιος.
Εξάπλωση στην Αττική: Τρεις θέσεις σε Υμηττό, Πεντέλη και Μεσόγεια.

Ετυμολογία:
Ophrys > Οφρύς (φρύδι). Δεν είναι ξεκάθαρο σε ποια χαρακτηριστικά του γένους Ophrys αναφέρεται το όνομα ενώ υπάρχει και το ενδεχόμενο γλωσσικής παρερμηνείας.
helenae > αφιερωμένη από τον Renz στην μητέρα του Ελένη.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Ophrys heldreichii subsp. schlechteriana

Πάρνηθα 22-04-2012

H Οφρύς του Χελδράιχ υποείδος του Σχλέχτερ [Ophrys heldreichii subsp. schlechteriana (Soó 1926) Devillers Tersch. & Devillers 1994] είναι ενδημική ορχιδέα της Νότιας Ελλάδας. Αποτελεί την στεριανή παραλλαγή της νησιώτικης Ophrys heldreichii (Soó 1926) που εξαπλώνεται στην Κρήτη και τις Κυκλάδες.
Περιγράφτηκε το 1994 από την Αττική.
Βιότοπος: φρυγανότοποι, θαμνώνες, ξηρά λιβάδια.
Άνθη: τρίλοβα, σκούρα καφέ, με κιτρινωπό θυρεό.
Άνθιση: Απρίλιος - Μάιος.
Συχνή στα βουνά του Λεκανοπεδίου και στην Ανατολική Αττική.

Ετυμολογία:
Ophrys > Οφρύς (φρύδι). Δεν είναι ξεκάθαρο σε ποια
χαρακτηριστικά του γένους Ophrys αναφέρεται το όνομα ενώ υπάρχει και το ενδεχόμενο γλωσσικής παρερμηνείας.
heldreichii > αφιερωμένη στο Θεόδωρο Χελδράιχ (Theodor Henrich Hermann von Heldreich, 1822-1902), διευθυντή του Βοτανικού Κήπου Αθηνών.
schlechteriana > αφιερωμένη  στον Γερμανό ορνιθολόγο R. Schlechter (1872-1925).

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Pinus pinea Πεύκη η πιτύς (κουκουναριά)


Σχινιάς 01/04/2008

Η Πεύκη η πίτυς, κοινώς κουκουναριά (Pinus pinea L. 1753) είναι είδος πεύκου των παραλίων της Μεσογείου, περισσότερο φωτόφιλο από τα άλλα πεύκα και με προτίμηση σε ήπιο, θερμό και υγρό κλίμα, όπως αυτό των παραθαλάσσιων περιοχών.
Τα σπέρματά της κουκουναριάς είναι εδώδιμα και χρησιμοποιούνται στην ελληνική και γενικά τις μεσογειακές κουζίνες.
Η κουκουναριά προτιμά αμμώδη και αργιλοαμμώδη εδάφη με διαθέσιμα υπόγεια νερά. Φθάνει σε ύψος τα 15-30 μέτρα.
Η κόμη της είναι αρχικά σφαιροειδής και στη συνέχεια παίρνει μορφή σκιαδίου (ομπρέλας) με χοντρά σχεδόν οριζόντια κλαδιά. Η ανάπτυξή της είναι βραδεία.
Η εξάπλωση της στην Ελλάδα είναι περιορισμένη, σχηματίζοντας μικρά δάση στον Σχινιά της Αττικής, την Δυτική Πελοπόννησο (Στροφιλιά), Εύβοια, Σκόπελο, Σκιάθο, Χαλκιδική.
Ετυμολογία
Pinus > pinus (λατιν.), από σανσκριτκή ρίζα pítu = πίτυς πεύκο
pinea > αναφέρεται σε βιότοπο, καρπούς, ή φύλλα που μοιάζουν με του πεύκου
.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Linum leucanthum

Υμηττός 19/04/2008

Το Λίνον το λευκανθές (Linum leucanthum Boiss. & Heldr. 1843) είναι ενδημικό της Στερεάς Ελλάδας και της Εύβοιας.
Πολυετής νανώδης πόα με ξυλώδη διακλαδισμένο βλαστό και ύψος έως 15 εκατοστά. Φύλλα με πολύ μικρές άκαμπτες τρίχες.
Βιότοπος: Πετρώδεις θέσεις και ανοίγματα δασών, σε μεσαία υψόμετρα.
Άνθη: λευκά με σκούρες νευρώσεις, που σχηματίσουν αραιό βότρυ.
Άνθιση: Μάρτιος - Μάιος.
Εξάπλωση στην Αττική: Υμηττός, Πάρνηθα, Πεντέλη, Γεράνεια, Πατέρας.

Ετυμολογία
Linum > λίνον (λινάρι).
leucanthum > λευκός + άνθος.φ