ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΠΛΟΚ

Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Tussilago farfara - Βήχιο

Πάρνηθα28/02/2008 Μακρυχώραφο

Το Βήχιον το σιτόφυγον (Tussilago farfara) ανήκει στην πολύ μεγάλη οικογένεια των Συνθέτων (Compositae) και είναι γνωστό φαρμακευτικό φυτό από την αρχαιότητα, θεωρούμενο ως δραστικό αντιβηχικό. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, και ο Διοσκουρίδης το ονόμασε Βήχιον (ή Χαμαιλεύκη). Και σήμερα χρησιμοποιείται από φαρμακευτικές και παρεμφερείς εταιρίες για αντιβηχικά σκευάσματα και φίλτρα για καπνιστές.

Το Βήχιο είναι ποώδες, πολυετές φυτό. Πολύβλαστο με μεγάλα, φωτεινά κίτρινα άνθη. Φυτρώνει σε μεγάλο μέρος της Ελλάδας σε ορεινές τοποθεσίες. Προτιμάει υγρά αλλά και ηλιόλουστα εδάφη. Τα φύλλα εμφανίζονται μετά την άνθηση και μοιάζουν με τα φύλλα του κισσού.

Τα φυτά των φωτογραφιών έχουν φυτρώσει σε μία λάκκα στην περιοχή της περιβόητης Ιπποκρατείου Πολιτείας, στην βορειανατολική Πάρνηθα. Η λάκκα είχε πάνω από μισό μέτρο χιόνι, μετά την πρόσφατη χιονόπτωση στην Αττική, κι ίσως γι' αυτόν τον λόγο να κάηκαν τα φύλλα των φυτών, που απουσιάζουν. Στο λασπώδες πάντως έδαφος (και μάλλον κάτω από την όχι χαμηλή θερμοκρασία που διατηρείται κάτω από το χιόνι) τα φυτά είχαν μία δυνατή και πρόωρη άνθηση. Μετά το λιώσιμο του χιονιού, η λάκκα περιβάλλεται από ένα ευκαιριακό ρυάκι, το οποίο κατεβάζει το χιόνι που αργολιώνει, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες που ακολουθούν.



Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Anemone coronaria var. phoenica - Κόκκινη ανεμώνα

Λαυρεωτική - Lavrion
26/02/2008

Η ανεμώνα η στεφανωματική (Anemone coronaria) είναι ποικιλόμορφη με πολλά χρώματα. Αρχίζει να ανθίζει από τον Δεκέμβριο στα νότια, τα νησιά και τις παραλιακές περιοχές. Η κόκκινη ανεμώνα (Anemone coronaria var. phoenica) είναι από τις τελευταίες που ανθίζουν, περίπου στις αρχές της άνοιξης, η οποία σε πολλά μέρη της Ελλάδας αρχίζει από τον Φεβρουάριο. Οι φωτογραφίες προέρχονται από παραλιακές περιοχές της Λαυρεωτικής, που αυτή την εποχή είναι καταστόλιστες με κόκκινες ανεμώνες, ακόμα και στα άγονα μέρη με τις σκιλλοκρεμμύδες.

Λαυρεωτική - Lavrion
26/02/2008

Gagea peduncularis - Γαγέα η έμμισχος

Τουρκοβούνια, 14/02/2008 Περισσός

Μικρό, πολυτές, βολβώδες φυτό. Άνθη κίτρινα, με διάμετρο μέχρι 2,5 εκατοστά, που σχηματίζουν μπουκέτα την άνοιξη σε θαμνότοπους και κυρίως σε ανοιχτές πετρώδεις τοποθεσίες.

Ένα βίντεο με γαγέες από τα Τουρκοβούνια μπορείτε να δείτε πιο κάτω ή πατώντας εδώ...


Veronica glauca subsp. glauca - Βερόνικα η γλαυκή

Υμηττός, 23/02/2008

Η Βερόνικα η γλαυκή (Veronica glauca Sm. in Sibth. & Sm. 1806 subsp. glauca) είναι ελληνικό ενδημικό φυτό, με εξάπλωση στην Δυτική και Κεντρική Ελλάδα, την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και την Κρήτη.
Πρόκειται για μικρή πόα με χαρακτηριστικά άνθη που έχουν 4 άνισα πέταλα, από τα οποία το πάνω είναι μεγαλύτερο και το κάτω μικρότερο από τα δύο μεσαία. Έχει διακλαδισμένο βλαστό και φύλλα γλαυκά, ωοειδή, οδοντωτά. Τα μικρά γαλάζια άνθη έχουν λευκή κηλίδα στο κέντρο, μακρύ ποδίσκο και φύονται σε επάκριους βότρεις.
Ανθίζει σε πετρώδεις θέσεις της ορεινής ζώνης από τον Φεβρουάριο.

Ετυμολογία:
Veronica > από το όνομα Santa Veronica, επειδή είναι ένα μικρό λουλούδι που εμφανίζεται κοντά στην Μεγάλη Εβδομάδα.
glaucus, -a, -um > γλαυκή, από τα γκριζοπράσινα φύλλα της.
.

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Anchusella variegata


όρος Αιγάλεω 13/03/2011
Η Αγχουσέλα η διάστικτη (Anchusella variegata (L.) Bigazzi, Nardi & Selvi 1997) είναι ενδημικό φυτό της νότιας ηπειρωτικής Ελλάδας, Αιγαίου, Ιονίου και Κρήτης.
Μονοετές είδος με σκληρές άκαμπτες τρίχες και βλαστούς έρποντες. Τα φύλλα είναι άμισχα, λογχοειδή, πριονωτά και πάνω τους αναπτύσσονται χαρακτηριστικά λευκά εξογκώματα.
Όπως φαίνεται και από το όνομά της η A. variegata είναι ένα φυτό με ποικιλία χρωμάτων στα άνθη της. Αυτά είναι μικρά, σωληνοειδή με πέντε μικρά, άνισα πέταλα λευκά, με ρόδινα, ιώδη ή γαλάζια στίγματα. Κάλυκας με πέντε οξύληκτους λοβούς.
Φύεται Ασβεστολιθικοί βραχώδεις και πετρώδεις θέσεις, θαμνότοπους, φρύγανα, ξηρά λιβάδια. Ανθίζει την άνοιξη.
Ετυμολογία:
Anchusella > υποκοριστικό του Anchusa > άγχουσα (φυτό που αναφέρουν οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς με φαρμακευτικές και καλλωπιστικές ιδιότητες).
variegata > vario (ποικίλω) = ποικίλη, ποικιλόχρωμη, διάστικτη.

Σχινιάς 20/02/2008


Υμηττός 23/02/2008

Ornithogalum atticum - Ορνιθόγαλο της Αττικής

Σχινιάς 21/02/2008

Τα ορνιθόγαλα είναι βολβώδη φυτά με λευκά αστεροειδή άνθη. Το ορνιθόγαλο της Αττικής (Ornithogalum atticum) είναι ενδημικό της νότιας Ελλάδας. Φύεται σε βραχώδεις εσωτερικές και ορεινές τοποθεσίες. Ανθίζει Μάιο - Ιούνιο αλλά στην περιοχή του Σχινιά, με το γλυκό κλίμα δίπλα στην θάλασσα, η άνοιξη έρχεται νωρίς και οι βραχότοποι του γεμίζουν με σπάνια και ενδημικά φυτά.

Πηγή:
Ειρήνης Απλαδά - Γεωργίου Αμοργιανιώτη «Σπάνια και ενδημικά φυτά Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας», Αθήνα 2005, έκδ.Δασαρχείο Πάρνηθας

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

Veronica persica - Βερονίκη η περσική

Τουρκοβούνια 14/02/2008 Περισσός

Ετήσια πόα με βλαστούς 10-60 εκ. Άνθη γαλάζια, μικρά, περίπου 2 εκ. Θεωρείται ασιατικό είδος (εξ ού και «περσικό») που έχει εγκλιματιστεί και αυτοφύεται σε όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη σε χαμηλά υψόμετρα.
.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Neotinea lactea video


Υμηττός, 15/02/2008

Η Νεοτινέα η γαλακτερή [Neotinea lactea (Poir.) R.M.Bateman, Pridgeon & M.W.Chase 1997] είναι μεσογειακή ορχιδέα. Περιγράφτηκε το 1798 από την Αλγερία. Στην Ελλάδα η κύρια εξάπλωσή της είναι σε Δυτική και Κεντρική Ελλάδα, Πελοπόννησο, Κρήτη και νησιά.
Κοντό φυτό, με ύψος 10-25 εκατοστά. Φύλλα 3-10 άστικτα.
Βιότοπος: φρύγανα, λιβάδια, θαμνώνες και αραιά δάση μέχρι 1.800 μέτρα.
Άνθη τρίλοβα, λευκά με ροζ ή βυσσινί κηλίδες.
Ανθίζει την άνοιξη, από τα τέλη Φεβρουαρίου.

Συνώνυμο: Orchis lactea Poir. 1798

Ετυμολογία:
Neotinea > νέο + Tineo, γένος στις ορχιδέες  αφιερωμένο στον Ιταλό βοτανικό (νέο) Vincenzo Tineo (1791-1856), γιό του (παλαιού) βοτανικού Giuseppe Tineo (1757-1812) ιδρυτή του βοτανικού κήπου του Παλέρμο στην Σικελία.
lácteus, a, um > lac γεν. láctis γάλα = γαλακτερή, γαλακτώδης από το χρώμα των άνθέων της..


Η εξάπλωση του είδους από το http://www.elisajeanluc.fr/orchidees_nature/neotinea/neotinea_lactea.htm
Υμηττός 30/01/2010 Hymittos

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

Narcissus tazetta subsp. papyraceus / Νάρκισσος (μανουσάκι)

Λαυρεωτική 01/02/2008 Lavrion

Υποείδος του γνωστού νάρκισσου (Narcissus tazetta). Καλλιεργείται ευρέως. Βολβώδες φυτό, που έχει μέχρι 12 εύοσμα άνθη.
.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Anemone blanda / Ανεμώνα η χαρίεσσα (του βουνού)

Πάρνηθα 04/02/2008 Μακρυχώραφο

Αυτή η ανεμώνα ανθίζει από τα μέσα Φεβρουαρίου στα ξέφωτα των ορεινών δασών. Θεωρείται ότι πρόκειται για την «ορεία ανεμώνη» του Θεόφραστου. Αυτή την εποχή συνυπάρχει στην βορειοανατολική Πάρνηθα με νεραγκούλες, κρόκους olivieri και κρόκους της Αττικής.



.

Euphorbia myrsinites / Ευφορβία η μυρσινίτης

Πάρνηθα στροφές 30/01/2008

Φυτό πολυετές, με φύλλα παρόμοια με της μυρσίνης, εξ ου και το όνομά του. Σε πετρώδεις και άγονες τοποθεσίες. Κοινό στην Πάρνηθα, αν και συναντάται κυρίως σε βορειότερες περιοχές.


Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Muscari pulchellum

Τουρκοβούνια  25/01/2008 Γαλάτσι (Βέικος)

Το Μούσκαρι το ωραίο (Muscari pulchellum subsp. pulchellum, Heldr. & Sartori ex Boiss. 1859) είναι  ενδημικό της Στερεάς Ελλάδας και της Νοτιανατολικής Πελοποννήσο. Στις Κυκλάδες ευδοκιμεί το υποείδος (Muscari pulchellum subsp. clepsydroides) σε Κέα, Κύθνο και Νάξο.
Βολβώδες πολυετές φυτό.
Βιότοπος: πετρώδεις θέσεις και φρυγανότοποι από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι την ορεινή ζώνη.
Άνθη: γαλαζορόδινα
Άνθιση: Ιανουάριο μέχρι Απρίλιο, ανάλογα με το υψόμετρο.
Εξάπλωση στην Αττική: Πάρνηθα, Υμηττός, Γεράνεια, παράλια του Σαρωνικού...
Ετυμολογία:
Muscari < μόσχος (σχετίζεται με το περσικό mushka = γεννητικός αδένας), ελαιώδες, έντονα αρωματικό υγρό που βγαίνει από τον γεννετικό αδένα του ασιατικού ελαφιού «μόσχος ο μοσχοφόρος» (πρβ: μοσκοβολώ, μοσχοκάρυδο, μοσχοσάπουνο, μοσχοστάφυλο). Ίσως επειδή φυτά του γένους Muscari είναι πολύ αρωματικά.
pulchellum > pulcher, όμορφος, ωραίος.


Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Crocus olivieri από την Πάρνηθα

Πάρνηθα 04/02/2008 Μακρυχώραφο

Σε λιβάδια, ανοιχτά δάση και ξέφωτα. Άνθιση από Φεβρουάριο. Εξαπλώνεται στη νότια Βαλκανική και την περιοχή του Αιγαίου. Ο κρόκος της φωτογραφίας έχει ανθίσει σε υπόστρωμα από φύλλα βελανιδιάς.

Πηγές:
* Ειρήνης Απλαδά - Γεωργίου Αμοργιανιώτη «Σπάνια και ενδημικά φυτά Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας». Αθήνα 2005, έκδ.Δασαρχείο Πάρνηθας