Veronica glauca

Παντέλη 13/03/2010 Pentelikon

Reseda alba

Λαύριο 30/03/2008 Lavrion

Matthiola fruticulosa

Λαύριο 27/03/2009 Lavrion

Calicotome villosa ασπάλαθος

Γραμματικό 25/04/2009 Grammatiko

Euphorbia acanthothamnos

Μερέντα 19/04/2009 mt. Merenta

Silene colorata

Λαύριο 27/03/2010 Lavrio

Ornithogalum atticum

όρος Αιγάλεω 13/03/2011 mt. Egaleo

Viola hymettia

Καισαριανή 12/03/2010 Kesiariani

Οι βιόλες μοιάζουν με πανσέδες, γι' αυτό και λέγονται αγριοπανσέδες, αλλά τα άνθη τους είναι πολύ μικρότερα. Ξεχωρίζουν από τα 5 άνισα πέταλά τους, από τα οποία το 5ο προεξέχει προς τα πίσω. Η βιόλα του Υμηττού (Viola hymettia) συναντάται και στα άλλα βουνά της Αττικής. Ξεχωρίζει από το γλυκό κίτρινο χρώμα του πρώτου της πετάλου με τις χαρακτηριστικές 5 σκούρες γραμμές.

Υμηττός 23/02/2008 Hymittos

Πάρνηθα 17/04/2009 Parnis

 

Καταρράκτης στην Πεντέλη

Φωτογραφία του 1956 από το Ντράφι του Πέτρου Μπρούσαλη

Άνοιξη στην αρχαία Βραυρώνα

Τριανταφυλλιές στον Διομήδειο Βοτανικό Κήπο

Hermodactylus tuberosus Ερμοδάκτυλος ο κονδυλόριζος

Πάρνηθα 11/03/2010 Parnis

Γραμματικό 27/02/2010 Grammatiko

Γραμματικό 27/02/2010 Grammatiko

Τουρκοβούνια 19/02/2010 Φιλοθέη

Cistus creticus

Πεντέλη 16/05/2004 Pentelikon

Fritillaria graeca

Υμηττός 12/03/2011 Hymittos

Reseda alba

Βέϊκος 24/02/2010 Veikos

Η Ρεζεντά η λευκή είναι κοινό φυτό σε χέρσες τοποθεσίες και αγρούς. Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό resido (ηρεμώ) και αναφέρεται στις καταπραϋντικές ιδιότητες του φυτού.

Lomelosia brachiata

Υμηττός 19/04/2008 Hymittos

Cistus parviiflorus

Υμηττός 19/04/2008 Hymittos

Ο Κίστος ο μικρανθής ανθίζει από τον Μάρτιο σε θαμνότοπους και πευκοδάση.

Fringilla coelebs σπίνος

Τουρκοβούνια 05/02/2011 Tourkovounia

Ένας θηλυκός σπίνος κάνει το μπάνιο σε μια λούτσα.

Φωτογραφίζοντας το φυτό του Προμηθέα

Λεγραινά 05/03/2011 Legrena (Sounio)

Μέσα στον κούφιο βλαστό του «νάρθηκα» που σιγοκαίγεται μετέφερε ο Προμηθέας την φωτιά στους ανθρώπους. Το μυθικό αυτό φυτό διατηρεί και σήμερα το πανάρχαιο όνομά του με την μορφή «άρτηκας». Το άψυχο και μάλλον ανιστόρητο επιστημονικό (λατινικό) του όνομα είναι Ferula communis.

Urtica dioica Urtica Urens τσουκνίδα

Γαλάτσι 05/02/2008 Galatsi

Αυτό που ξεχωρίζει τη τσουκνίδα και στο οποίο οφείλει το αρχαίο (κνίδη) και το νέο της όνομα, είναι ότι το άγγισμα της μας τσούζει το δέρμα. Το φαινόμενο οφείλεται στις λεπτές τρίχες που έχει στα φύλλα και τους βλαστούς της. Στην άκρη τους έχουν ένα πολύ εύθραυστο σφαιρίδιο (όπως φαίνεται στη φωτογραφία) με τις καυστικές ουσίες ισταμίνη και ακετυλοψολίνη. Οι τρίχες εισχωρούν στο δέρμα μας, τα σφαιρίδια σπάνε και το αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους μας: ξυνόμαστε. Παρ’ όλα αυτά, με τις ουσίες που περιέχει θεωρείται πολύτιμο φαρμακευτικό βότανο από την αρχαιότητα. Περιέχει σίδηρο, πυρίτιο, κάλιο, θείο, μαγγάνιο. Τα φύλλα της έχουν μυρμηκικό οξύ, τανίνες, βιταμίνες Α και C. Ο Ιπποκράτης τη χρησιμοποιούσε σε γυναικολογικά προβλήματα και ο Διοσκουρίδης για τις γάγγραινες, τα καρκινικά έλκη, την πνευμονία και τα αναπνευστικά προβλήματα. Χρησιμοποιείται από την λαϊκή ιατρική (και όχι μόνο) για τις αιμοστατικές, γαλακτογόνους, αντιαναιμικές, αντιδιαβητικές, διουρητικές ιδιότητές της. Η χρήση της ως φάρμακου συνεχίζεται από την ομοιοπαθητική. Συλλέγονται τα φύλλα και οι τρυφεροί βλαστοί του φυτού. Οι καυστικές ουσίες εξουδετερώνονται με 15 λεπτά βράσιμο σε άφθονο νερό, οπότε η τσουκνίδα γλυκαίνει και τρώγεται.


Από την αρχαιότητα τρώγεται η τσουκνίδα. Ο Ησίοδος, που περιγράφει την αγροτική ζωή της εποχής του, συνιστούσε να «τρως τσουκνίδα για να προστατεύεσαι από τις αρρώστιες όλο το χρόνο». Στη Θεσσαλία και την Ήπειρο κάνουν τσουκνιδόπιτες και στη Βέροια τσουκνοδοπίλαφο. Στη Θράκη φτιάχνουν σούπες μαζί με δυόσμο. Αλλού τη μαγειρεύουν όπως το σπανάκι.